Imie i nazwisko: Piotr Małachowski
Data urodzenia: 7.06.1983
Miejsce urodzenia: Żuromin
Klub: Śląsk Wrocław
Wzrost: 192 cm
Waga: 122 kg
Trener: Witold Suski
Rekord życiowy: 69,15 (rekord Polski)
Zawód: sportowiec (dyskobol)
Największy sukcesy:
- srebrny medal Igrzysk Olimpijskich Pekin 2008
- srebrny medal Mistrzostw Świata Berlin 2009
- Mistrzostwo Europy Barcelona 2010
Motto życiowe: Carpe diem
Sportowy idol: Romario
Ulubiona forma relaksu: wyjscie do kina
Ulubiona potrawa: schabowe
7 czerwca 1983 roku w Żurominie przyszedł na świat Piotr Małachowski, człowiek, który 25 lat później w Pekinie zdobędzie srebrny medal Igrzysk Olimpijskich a rok później srebrny medal Mistrzostw Świata i na zawsze wpisze się w annały polskiego sportu.
Zacznijmy jednak od początku...
Piotr uprawia rzut dyskiem od 13. roku życia. Jego talent odkrył nauczyciel wychowania fizycznego Bernard Jabłoński. Jako pierwszy dał mu do ręki szkolny dysk i pokazał, jak rzucać. Jednym z pierwszych rzutów młody adept wybił tylną szybę w „maluchu” – dysk przeleciał przez szkolne ogrodzenie i uderzył w szybę zaparkowanego samochodu.
Nie zniechęcił się jednak, nie rozstawał z krążkiem. Nosił go ze sobą stale, rzucał gdzie popadło i biegał szukać w trawie. Jako 15-latek trafił do szkoły sportowej z internatem w Ciechanowie. Uwierzył w hasło, które przekazał mu pierwszy trener, że ciężka praca zawsze popłaca. Reprezentował kolejno: WKS Ciechanów, Skry Warszawa, AZS AWF Warszawa i obecnie Śląska Wrocław.
Sport wielokrotnie musiał konkurować z muzyką, gdyż Piotr grał w Orkiestrze Ochotniczej Straży Pożarnej na trąbce. Od zawsze odznaczał się wytrwałością w działaniu i uporem, co obecnie ogromnie zaprocentowało na jego korzyść. Mimo olbrzymiej postury uchodzi za jednego z najszybszych dyskoboli na świecie. Starty w zawodach rozpoczynał od Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży. W 2003 r. Został młodzieżowym mistrzem Polski, rzucając 57.69 m.
W 2004 r. zdobył brązowy medal mistrzostw Polski a rok później został mistrzem kraju.
W Maladze, 29 czerwca 2006 r., wynikiem 66.21 ustanowił rekord Polski, który od 21 lat pozostawał nie do pobicia. Kolejny rekord Polski ustanowił ponad rok później, rzucając dyskiem w Kownie na odległość 66.61 m.
Duży sukces odniósł na koniec sezonu 2007, zajmując 3. miejsce w Światowym Finale IAAF w Stuttgarcie – 65.35. Jego życiowy rekord to 68.65 m, zdobyty 27 lipca 2008 r. w Sopocie podczas memoriału Janusza Sidły. Licznie odnoszone sukcesy były dla niego ogromną motywacją, a dzięki swojej wytrwałej pracy nie znalazł w Polsce pogromcy.
Podczas igrzysk olimpijskich pewnie awansował do finału osiągając już w pierwszym rzucie odległość 65,94 m. Był to jednocześnie najdalszy rzut całych eliminacji. W finale uzyskał wynik 67,82 m i został wicemistrzem olimpijskim.
Rok później Piotr Małachowski odnosi kolejny sukces. Zdobywa srebny medal lekkoatletycznych mistrzostw świata. W berlińskim finale Polak dwkrotnie poprawił rekord kraju doprowadzając go do wyniku 69,15.
Rok 2010 był bardzo udanym rokiem dla Piotra Małachowskiego. Tytuł Mistrza Europy zawodnik okrasił rekordem Polski (69.87), dorzucił do tego zwycięstwo w klasyfikacji generalnej Diamentowej Ligi. Pod koniec września 2010 r. przeszedł operację przepukliny – z kontuzją tą startował przez cały sezon 2010